podstawowe informacje

to nie jest Twoja wina

Homoseksualna orientacja Twojego dziecka nie jest skutkiem Twoich czy drugiego rodzica działań, postawy czy nadmiernej lub niedostatecznej obecności w życiu dziecka. Orientacja seksualna nie jest także kwestią wyboru czy decyzji Twojego dziecka. Teorie, które nasuwają tego rodzaju rozważania zostały przez współczesną naukę uznane za błędne i krzywdzące. W świetle współczesnych badań, orientacja seksualna kształtuje się prawdopodobnie już w okresie płodowym, a na proces ten wpływa wiele czynników natury biologicznej, m.in. procesy związane z gospodarką hormonalną w okresie prenatalnym. Tak więc orientacja seksualna jest jedną z cech, z którą dziecko przychodzi na świat.

homoseksualność nie jest chorobą

Oświadczenie Polskiego Towarzystwa Seksuologicznego, z 2006 roku:
Polskie Towarzystwo Seksuologiczne jest zaniepokojone krzywdzącym wpływem społecznych uprzedzeń na funkcjonowanie psychiczne i społeczne osób homoseksualnych i biseksualnych oraz jest świadome niechlubnej roli, jaką w podtrzymywaniu tych uprzedzeń odegrała niegdyś nauka, która przez ponad sto lat (do 1973 w USA i do 1991 w Europie) uznawała homoseksualność za zaburzenie psychiczne. Ówczesne mniemanie o patologicznym charakterze homoseksualności okazało się niepoparte faktami naukowymi, lecz oparte na społecznych uprzedzeniach od wieków zakorzenionych w kulturze zachodniej. Dlatego też homoseksualność została wykreślona z obu najważniejszych klasyfikacji zaburzeń psychicznych – DSM i ICD.

Zgodnie z przyjętym 1991 roku stanowiskiem Światowej Organizacji Zdrowia (WHO), homoseksualność jest jedną z trzech, równorzędnych orientacji seksualnych: heteroseksualnej, biseksualnej i homoseksualnej.

terapia reparatywna (naprawcza)

Z oświadczenia Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego, 1998 r.:
Literatura psychiatryczna wyraźnie pokazuje, że leczenie zmierzające do zmiany orientacji seksualnej jest bezskuteczne. Związane z nim potencjalne ryzyko jest natomiast ogromne i obejmuje takie konsekwencje jak depresja, stany lękowe oraz zachowania autodestrukcyjne (samobójcze).

Zalecenia Amerykańskiego Towarzystwa Psychiatrycznego (APA) z 2000 r.
1. APA utrzymuje stanowisko z 1973 r., zgodnie z którym homoseksualność nie stanowi zaburzenia psychicznego, które powinno być diagnozowane. Ostatnie upubliczniane wysiłki mające ponownie doprowadzić do patologizacji homoseksualności poprzez twierdzenie, że może ona zostać uleczona, często kierują się nie rygorystycznymi naukowymi lub psychiatrycznymi badaniami, lecz pochodzą od religijnych i politycznych sił przeciwnych pełni praw obywatelskich homoseksualnych kobiet i mężczyzn. APA powinno szybko i odpowiednio reagować jako organizacja naukowa w sytuacjach, gdy grupy polityczne lub religijne będą przedstawiać homoseksualność jako chorobę, którą powinno się leczyć.

2. Z zasady terapeuta/ka nie powinien/na wyznaczać celu terapii ani poprzez przymus, ani poprzez subtelne formy nacisku. Psychoterapeutyczne drogi leczenia naprawczego są oparte na teoriach rozwojowych, których wartość naukowa jest wątpliwa. Co więcej, anegdotyczne doniesienia o „wyleczeniach” występują równolegle z anegdotycznymi doniesieniami o psychologicznej krzywdzie. W ciągu ostatnich 40 lat terapeuci naprawczy nie dostarczyli żadnych spełniających standardy naukowości badań, które udowodniłyby ich twierdzenia o „wyleczeniach”. Póki takie badania nie są dostępne, APA zaleca wszystkim etycznym praktykom/czkom, aby wstrzymali się od prób zmieniania orientacji seksualnej pacjentów/ek w myśl medycznej zasady: po pierwsze – nie szkodzić.
(…)
[tłumaczenie dr Katarzyna Bojarska]

homoseksualność a zachorowalność na AIDS

Początkowo, w latach 80-tych, AIDS faktycznie rozprzestrzeniało się najszybciej wśród homoseksualnych i biseksualnych mężczyzn oraz osób uzależnionych od narkotyków, które używały wspólnych igieł. Obecnie najliczniejsze przypadki zakażenia notuje się wśród młodych, heteroseksualnych kobiet. Z zagrożeniem AIDS musi liczyć się dzisiaj każdy człowiek i każda społeczność.

Wśród osób zagrożonych zakażeniem HIV znajdują się przede wszystkim te osoby, które utrzymują, niezależnie od orientacji seksualnej, ryzykowne kontakty seksualne – bez koniecznego zabezpieczenia, z przypadkowymi partnerami oraz osoby przyjmujące dożylnie narkotyki. Ograniczanie profilaktyki do grup dawniej uznawanych za „grupy ryzyka” może jedynie prowadzić do dalszego wzrostu liczby zakażeń wśród osób będących w swoim przekonaniu poza zagrożeniem.

Dodatkowo warto wspomnieć, że w erze leków antyretrowirusowych (podawanych osobom zakażonym HIV) rzadko dochodzi do rozwinięcia się pełnoobjawowego AIDS. Osoby zakażone HIV, dbające o zdrowie i prawidłowe zażywanie leków, żyją tak samo długo jak każda inna przeciętna osoba.

dyskryminacja

Polskie prawo zakazuje dyskryminacji ze względu na orientację seksualną w pewnym zakresie, określonym w kodeksie pracy. Przepisy te obowiązują w kraju od 2004 r.

Artykuł 11.3. kodeksu pracy zabrania jakiejkolwiek dyskryminacji w zatrudnieniu m.in. ze względu na orientację seksualną.

Artykuł 18.3.a. § 1 zawiera obowiązek równego, wolnego od dyskryminacji, także ze względu na orientację seksualną, traktowania pracowników w zakresie nawiązania i rozwiązania stosunku pracy, warunków zatrudnienia, awansowania, dostępu do szkoleń w celu podnoszenia kwalifikacji zawodowych. Osoba, wobec której pracodawca naruszył zasadę równego traktowania w zatrudnieniu, ma prawo do odszkodowania w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia, przy czym ustawodawca nie określa górnej granicy odszkodowania.

Szczegółowe informacje dostępne na:
http://www.bezuprzedzen.org/doc/zakaz_dyskr_orient_seks.pdf

pedofilia

Obawa przed skłonnościami pedofilskimi osób homoseksualnych stanowi część uprzedzenia wynikającego z niewiedzy. Pedofilia jest rodzajem zaburzenia na tle seksualnym, niezależnym od orientacji seksualnej. Pedofilia to stan, w którym jedynym lub preferowanym sposobem osiągania satysfakcji seksualnej jest kontakt z dziećmi w okresie przedpokwitaniowym lub wczesnej fazie pokwitania, przed ukształtowaniem się trzeciorzędowych cech płciowych.

Badania K. Freunda i R. Watson wskazują, że mężczyźni homoseksualni odczuwający pociąg seksualny do dorosłych mężczyzn, nie są bardziej zainteresowani seksualnie chłopcami niż mężczyźni heteroseksualni dziewczętami.